Kris

Corona is de dood van de stad

Het is crisis. Voor u is dat vooral heel erg vervelend, maar voor mensen die ideeën hebben over de toekomst is het een heerlijke tijd. We zijn in verwarring, we willen een uitweg, en als het even kan een verlosser – en daarom vliegen de toekomstperspectieven ons om de oren. Maar als iemand die de vorige crisis heeft meegemaakt – dat was namelijk nog niet zo lang geleden – ben ik hier om u te waarschuwen. Lieve mensen, hoed u voor de doemdenkers en de charlatans, maar meer nog voor de mensen met goede bedoelingen. Hoe ziet de wereld er […]

Dor hout

Voor mijn huis komen de bomen weer voorzichtig tot bloei. Onder dat ontluikende groen zitten vooral jonge mensen in groepjes van twee of drie bij elkaar in de zon, ze drinken wat, ze lachen om elkaar, ze zoenen zelfs. Een lentedag als alle andere, zo op het oog.Ook in mijn uitzicht: de spierwitte toren van het Erasmus MC. Wat daar gebeurt, weet ik niet precies. Ik lees er oneindig over, ik hoor talloze verhalen, en ik zie vooral heel veel grafieken die de werkelijkheid net zo abstract maken als de gevel van het ziekenhuis zelf. En toch weet ik het […]

Verzet

Opgewekte stemmen weerkaatsen tussen lege winkelpanden. De mensen laven zich aan het zonlicht, geven zich voorzichtig over aan de groeiende belofte van het voorjaar. Alleen hun passen, hoe ze behoedzaam met elkaar dansen, verraden een gevaar.Niet het soort gevaar dat zich aan je opdringt, maar het soort waarvan je een voortdurend vermoeden hebt, het soort dat zich schuilhoudt en je dan ongemerkt besluipt vanuit een portiek of binnenhof, zoals de dood het leven.Op een brug over de gracht staat een rij voor de ijssalon. Het beeld stemt hoopvol, maar elke handeling is afgemeten. Een klant is iemand achter een stukje […]

Spiegelglas

Hel is een kantoor met spiegelglas. De afgelopen dagen moest ik er vanuit mijn hotel naar kijken, het was het enige gebouw in mijn uitzicht en het drong zich nogal op. Als je te lang kijkt naar een gebouw met spiegelglas wantrouw je op een gegeven moment alles wat er in weerspiegeld wordt, en uiteindelijk het leven zelf. In dit geval weerspiegelde het Scheveningen, waar ze de zee vakkundig hadden dichtgemetseld. Het was even zoeken, en toen ik de zee toch had gevonden, verdween de zon achter een sluier. De strandpaviljoens waren afgezet met rood-witte linten en overal waren mannen […]

Busstation

De vroegste herinnering die ik aan Almelo heb, is aan het busstation. Een grote vlakte vol ronkende, gele TET-bussen omgeven door hoge flatgebouwen, een plek die in mijn zesjarige hoofd doorging voor alles wat een stad moest zijn. Ik kreeg daar snoepgoed van een kerstman, hij haalde het uit een grote zak die hij over zijn schouder droeg – of misschien heb ik dat later zo in films gezien. Die geste van een vreemde, een figuur die zo totaal wezensvreemd was met zijn kalme tred en rode mantel tussen de mensen die diep weggedoken in hun jassen met haastige passen […]

Lonken naar Parijs

Terneuzen is een Zeeuws-Vlaams vestingstadje dat op de hartenklop van de wereldeconomie uitgroeide tot een industriestad van regionale betekenis. Met een nieuwe sluis en een kanaal naar de Seine maakt de infrastructuur opnieuw een sprong. Maar te midden van al die grote ontwikkelingen is het ook een stad die kampt met vergrijzing en kwijnende voorzieningen. Voor het tijdschrift Blauwe Kamer ging ik in een rode Suzuki Swift op pad door Terneuzen en omgeving, waar ze zichzelf zien als de poort naar Parijs. Foto: Filip Durjardin

Radicale openheid

Meer dan vijftien jaar is er gewerkt aan de transformatie van vliegveld Twente, een landschap van radicale openheid in het Twentse coulisseland. Het boek Vliegwiel, onder hoofdredactie van Mark Hendriks, vertelt in een aantal journalistieke verhalen over het landschap, de natuur, het wonen, de evenementen en de bedrijvigheid. Voor het boek schreef ik een aantal gebiedsportretten over de verschillende onderdelen van de ontwikkeling. Het boek is te bestellen via Uitgeverij Blauwdruk.

Geduldig wrijven in het zwarte land

Voor Blauwe Kamer ging ik met stadsbouwmeester Giorgios Maillis op pad door de voormalige Waalse industriestad Charleroi. Sinds vijf jaar werkt hij aan de revitalisatie van de veelgeplaagde stad – met evenveel gedrevenheid als geduld. Download de PDF voor het artikel.

Een stad die (voorzichtig) danst

Bij Café Banka in de Archipelbuurt begroet de barman zijn gasten joviaal, de gasten elkaar ook. In deze bruine kroeg is het ons kent ons. Het publiek in de houten serre draagt tweedjasjes, witte hardloopschoenen, parelkettingen en strak opgestoken haar. De menukaart is simpel: spareribs, schnitzel, een huisgemaakte gehaktbal. De oude elite schuurt tegen het volkse aan, maar dat is schijn. Wie hier onbeschaamd de gesprekken afluistert, hoort de hele vaderlandse geschiedenis aan zich voorbijtrekken. Den Haag is een stad van wereldjes. Van plekken waar je in en uit kunt dippen om even het idee te krijgen dat je in […]