Aandacht voor aanpak Almelo

Afgelopen week was er aandacht voor de Almelose aanpak van braakligging en leegstand. Begin 2012 startten woningcorporatie Beter Wonen, de Gemeente Almelo en de Provincie Overijssel het project Tussendoor, met als doel tijdelijke invullingen van braakliggende terreinen en leegstaande panden te stimuleren. Bij De ochtend op Radio 1 vertelde ik over de kansen van tijdelijk gebruik. Het dagblad Trouw wijdde vorige week het volgende artikel aan de aanpak in Almelo.

trouw_almelowb

Haparandadam

Afhankelijk van waar je de klemtoon legt, klinkt het als een absurdistisch VPRO-programma: Haparandadam. In werkelijkheid is het een dam die zich enkele honderden meters uitstrekt in het IJ. Het is ook een scheiding van werelden. Wanneer je op het bankje zit aan het einde van de dam zie je rechts de stad en links de haven.
De dam zelf is de as van een tussenland waar stad en haven zich met elkaar proberen te verzoenen. Waar bouwkranen wedijveren met havenkranen, en waar een oude pont een restaurant geworden is. En vooral waar de stad gestaag terrein wint – je hoort het aan de doffe dreunen waarmee de heipalen in de grond geslagen worden. Nergens is de transformatie van Amsterdam naar een stad aan het water voelbaarder dan op het bankje van de Haparandadam. Ik zit er graag.

Charlottenburg

De zomernacht kleefde aan de stad, de warmte bleef maar tussen de huizen hangen en dreef me uit mijn kamer. Ik dwaalde door de straten van Charlottenburg, waar kalmte heerste. De buurt zat vol chic die zich bij nacht verstopte achter statige façades, de kroegen op de Stuttgarter Platz sloten al om een uur of één. Alleen in de straat voor het station, met zijn wederopbouwflats vol schotelantennes, schuurde de stad een beetje.

Verslag Ruimteverkenning #4: Luik

Vlak onder Maastricht verandert de wereld. In de trein wordt het al snel zichtbaar, gelijk over de grens dient zich het bekende Belgische landschap aan. Schijnbaar willekeurig geplaatste bouwwerken, gevels die elkaar betwisten, een eenzame flat gebouwd in de uitsparing van een rotswand.
De aankomst op station Luik-Guillemins is van een andere esthetische orde. Wij, de reizigers, worden verwelkomd door een overweldigende architectuur, een elegant lijnenspel uitgevoerd in smetteloos wit, hoewel bij nadere inspectie blijkt dat de verkleuring naar antraciet reeds is ingezet. Volgens critici past het ontwerp van Calatrava niet in zijn omgeving, is het er geland uit de ruimte. Wie door de monumentaal vormgegeven stationshal naar buiten loopt en daar een eerste blik op de stad werpt, kan nauwelijks anders dan beamen.

Nauw van Bath

Het mooiste van een ronde wereld is dat ze niet eindigt. En dat elke plek precies zo centraal ligt als elke andere plek. Toch zijn er veel plekken waar je je ver van alles voelt, zo dat het ongemakkelijk is. Niet bovenop een berg, maar ergens bij het Nauw van Bath bijvoorbeeld.
Zeeland is van een ongekende schoonheid. Het kale landschap vol oude dorpjes, de machtige betonkolommen van de Kreekraksluizen, de Plompe Toren die eenzaam aan de Oosterschelde staat, de Deltawerken. De manier waarop de mens er de natuur in haar driften tracht te beteugelen is even imponerend als ontroerend. En soms maakt de grootsheid van alles je vreselijk klein.

Springweg

De Springweg is een lieflijk Utrechts straatje zonder al te veel hoogtepunten. Twee misschien. Je hebt er filmhuis Springhaver, en er is de vaste file naar de parkeergarage, een betonnen bunker daar ooit neergezet in het verblindende licht van het vooruitgangsdenken. En vooruit, café Derat op de kruising met de Lange Smeestraat, waar ik maar één keer ben geweest, en werd aangekeken als iemand die daar ook geen tweede keer zou komen.

Er was mij vechten beloofd

Boven Kreuzberg hangt een helikopter stil als een roofvogel en regelmatig trekt een colonne politieauto’s voorbij. Hun sirenes verdrinken in de diepe bastonen die vanaf de Oranienplatz door de wijk dreunen, hun zwaailichten zijn als discolampen. Het is 1 mei in Berlijn. Traditioneel gaat de eerste mei hier gepaard met betogingen, die tegen het vallen van de avond uitmonden in een orgie van geweld. Om het rituele geweld te beteugelen wordt sinds 2003 een groot straatfeest georganiseerd in het hart van Kreuzberg. Het lijkt te werken. Er wordt steeds meer gedanst en steeds minder gevochten.

Breuklijn

Vroeg in de ochtend wordt er druk gepoetst bij De Nieuwe Boekhandel aan de Bos en Lommerweg. De kreet ‘Verboden voor armen’ is van het raam verdwenen, alleen een ster in de ruit resteert. Het tafereel is de nawee van een dag waarop de gemoederen hoog opliepen rond een column van boekhandelaar Monique Burger. In het stuk doet Burger verslag van de gang van zaken rond het Droomboek, dat gratis afgehaald kan worden bij de boekwinkels in het land. Ze ziet een hele nieuwe groep klanten voor haar balie verschijnen. Het blijkt een volksleger van karikaturen, of in de woorden van Burger ‘ongeschoren, ongewassen, ongekamd, dik, uitgezakt, kreupel, rotte tanden, stinkend, met looprekken en hulpmiddelen die ik nog nooit eerder in mijn leven heb gezien, ruw, onbeleefd, nauwelijks pratend’. Het schuim der aarde. Ze schrikt van de armoede, en wat dat met mensen doet. Ze helpt ze allen even vriendelijk, maar boekenkopers zijn het niet, hooguit enveloppenlikkers. Ze is er niet rouwig om dat ze geen onderdeel uitmaken van haar vaste klantenkring, waarop ze een goede marge kan behalen. Dat heb je toch een beetje met die armen, je kunt er nauwelijks een cent aan verdienen.

Recensie: Urban Catalyst

Eind jaren negentig ontstond het idee voor Urban Catalyst, niet geheel toevallig in Berlijn. Philipp Oswalt leidde er het onderzoek Berlin, Stadt ohne Form, in een stad waar in de negentiger jaren het contrast tussen grootse ruimtelijke ambities enerzijds en de realiteit anderzijds scherp duidelijk werd. De geprognosticeerde groei van Berlijn na de val van de muur werd nooit gehaald, en veel van de plannen werden nooit uitgevoerd. In plaats daarvan bleef de stad zitten met een overmaat aan lege ruimte. Juist in die leegte was echter sprake van dynamiek. De ruimte werd ingenomen door allerhande informele activiteiten, geïnitieerd door een groeiende groep creatieve stedelingen. Daar kreeg een nieuw Berlijn vorm.