tabula rasa

in de vensterbank van het grondwetplein
had je weer die droom;
alles zou opnieuw beginnen
zei je

je wist niet eens waarom

ik luisterde maar half
en zag sirenes sporen trekken
van onbuigzaamheid

ik dacht aan warschau en
wat er van haar worden moest

die zwarte, zware stad
onder haar deken van metalen
zou een lente worden

de mensen zouden zweven
zonder zwaartekracht en ik wilde geloven
zo graag dat ik in je handen brak

ze zal een stad voor ons zijn
zei je;
een lege kaart waarop we
alles kunnen worden